امر به معروف و نهی از منکر
همگانى بودن اين فريضه، به معناى يله بودن آن نيست. در جايى كه اجراى آن نيازمند امكانات و تشكيلات و مسئولان خاصى نباشد، همگان مكلف به اجراى آنند. اما در جايى كه اجراى اين فريضه نيازمند امكانات مالى، تجهيزات نظامى و... باشد، طبيعتا سازمانى بايد متولى و متكفل اين كار شود. تشكيل سازمانهايى با نام حسبه، تعيين قضات و مانند آن، نتيجه رويكرد اجرايى به آن است، كه گزارش پارهاى از آن در بحث امام و حسبه خواهد آمد و در آنجا خواهيم گفت كه امامعليه السلام اين فريضه را در سطحى وسيع و با راهكارهاى خاص بهكار مىگيرد. از نظر امام، امر به معروف و نهى از منكر، فقط گفتن و يا بيان معايب نيست، بلكه كوششى است براى حل مشكل. براى مثال روزى كسى را نزد امامعليه السلام آوردند كه دست به خودارضايى زده بود. حضرت پس از آنكه او را تعزير كرد، دستور داد به خرج بيتالمال، او را زن دهند. اين نگاه اجرايى به فريضه امر و نهى است كه مىتواند
ريشه منكرات را بخشكاند و بسترى مناسب براى رشد معروفها بگستراند.
برگرفته از سایت:امام علی(ع)
رهسپاریم با ولایت تا شهادت